خیلی از پدر و مادرها دوست دارند فرزندشان از کوچکی زبان یاد بگیرد، و حق هم دارند. ولی گاهی انتظارها کمی نابهجا میشود و همین میتواند هم بچه را خسته کند و هم والدین را نگران.
اول از همه، بچهها زبان را جور دیگری یاد میگیرند. آنها مثل بزرگسالان قاعده حفظ نمیکنند؛ از دل بازی، تکرار و شنیدن یاد میگیرند. برای همین کلاس کودک باید پر از بازی و فعالیت باشد، نه پر از تمرینهای خشک.
مزیت بزرگ بچهها این است که از اشتباه نمیترسند. کودک صد بار غلط میگوید و خم به ابرو نمیآورد. همین بیخیالی باعث میشود تلفظشان طبیعیتر شود و راحتتر حرف بزنند. کار ما و شما این است که این فضای بیترس را خراب نکنیم.
یک نکتهی مهم برای والدین: فشار نیاورید. اگر بچه حس کند زبان یک تکلیف سنگین است، پسش میزند. ولی اگر برایش با لذت گره بخورد، خودش دنبالش میرود. گاهی یک ترانه یا یک کارتون به زبان تازه بیشتر از یک ساعت تمرین جواب میدهد.
و صبور باشید. ممکن است ماهها بگذرد و بچه چیز زیادی نگوید، ولی پشت آن سکوت دارد کلی چیز جمع میشود. یک روز ناگهان شروع میکند و آن وقت میبینید همهی آن صبر ارزشش را داشت.