یکی از سؤالهایی که زیاد از ما میپرسند این است که روزی چند ساعت باید درس خواند تا زبان خوب شود. جواب معمولاً غافلگیرشان میکند: کم ولی هر روز، خیلی بهتر از زیاد ولی گاهبهگاه است.
خیلیها آخر هفته دو سه ساعت پشت سر هم درس میخوانند و بقیهی هفته دست به کتاب نمیزنند. نتیجه این میشود که دوشنبه نصف چیزهایی را که جمعه خواندهاند یادشان رفته. مغز اینطوری کار نمیکند.
چیزی که در ذهن میماند تکرار است، نه حجم. بیست دقیقه در روز، شش روز هفته، خیلی بیشتر از یک جلسهی سه ساعته جواب میدهد. در آن بیست دقیقه میشود چند لغت تازه مرور کرد، یک قطعهی کوتاه گوش داد و چند جمله ساخت.
زیبایی این روش این است که بیست دقیقه آنقدر کوتاه است که هیچ بهانهای برایش نمیماند. حتی در شلوغترین روزها هم میشود این مقدار را پیدا کرد؛ توی صف، در راه، قبل از خواب.
اگر تا حالا با برنامههای سنگین شروع کردهاید و وسط راه جا زدهاید، این بار برعکسش را امتحان کنید. کوچک شروع کنید ولی هر روز. بعد از چند هفته خودتان فرقش را حس میکنید.